De weg naar Nederland

‘I for my part have had some real adventures. I cannot remember a single detail, but I can see the rigorous succession of circumstances. I have crossed the seas, I have left cities behind me, and I have followed the course of rivers towards their source or else plunged into forests, always making for other cities. And all that was leading me where? To this very moment, to this bench, in this bubble of light humming with music’ Nausea, Jean-Paul Sartre.

Dus hier ben ik, in this very moment!  Anderhalf jaar geleden kwam ik naar Nederland, voor mijn liefde, Oscar. Ondertussen ben ik lekker aan de slag met het leren van de Nederlandse taal –oh man wat een moeilijke taal – er bestaan zoveel synoniemen, bijna iedereen heeft zijn eigen taal. Om zin uit onzin te maken besluit ik een blog te beginnen in het Nederlands, BLOG TOCH (toch betekent Schieten in het Arabisch).

Hoe ben ik hier terecht gekomen? Over de“relocatie procedure”.

Om naar Nederland te komen, moest ik (natuurlijk) een visum hebben. De vraag was: wat is de snelste weg? Na een zoektocht, samen met mijn man, vonden wij de weg; een speciaal programma voor hoogopgeleid migranten. Dit programma is speciaal voor mensen die afgestudeerd zijn voor hun Master of Phd diploma, op één van een lijst van tweehonderd internationale universiteiten. Gelukkig staat de Universiteit George Mason (Virginia, USA), waar ik mijn Master diploma heb behaald, op deze lijst en wel op plaats 198.

De procedure is heel duidelijk en redelijk makkelijk. Ik kan mijn visum binnen een a drie weken na mijn aanvraag krijgen.  Maar het grootste obstakel in deze procedure, warende ambtenaren bij de Nederlandse ambassade in Tel Aviv. Ik moest wel drie of vier keer naar de ambassade om het formulier aan te vragen. Elke keer dat ik om het formulier heb gevraagd, kreeg ik een afwijzing. De ambtenaren zeiden dat ze nog nooit van dit programma hadden gehoord. Ik probeerde hen te overtuigen dat dit programma wel bestaat,  maar ze keken naar mij met een ongeduldige blik en antwoordden: “We do not need highly educated migrants, we have enough educated people in the Netherlands”. Dit was misschien de eerste “reality check” of voorbereiding op hoe een migrantenleven eruit zou kunnen zien in Nederland.

Uiteindelijk heb ik een contact opgenomen met een Nederlands-Israelische migratie advocaat en haar gevraagd om met de ambassade contact op te nemen en hen informeren over de “Highly Educated Migrant visa-program”. Gelukkig kon ik na het gesprek met de advocaat het formulier van de ambassade krijgen en dus mijn aanvraagformulier inleveren. Blijkbaar was ik de eerste Israëlische-Palestijnse (over die combinatie ga ik een andere blog schrijven) persoon ooit die zo’n soort visum aangevraagd had.

Toen ik de advocaat vroeg wat de kansen zijn om dit visum te krijgen zei ze: “In the Nederlands everything is black or white, except the weather, it is always gray”. Zij bedoelde; de regelgeving transparant is:  als je alle documenten die nodig zijn voor de aanvraag hebt, dan krijg je het visum.

Dit was de eerste, uit ontelbaar uitdagen op de weg naar Nederland.

2 thoughts on “De weg naar Nederland

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s