Ik en Ala`zan

Toen ik twee jaar geleden op een middag thuis zat hoorde ik geluid dat klonk als Ala`zan (Islamitische oproep naar gebed). Het was heel zacht en kwam van ver. Ik dacht, huh, dit kan niet, wat gek, Ala`zan in Nederland?! Ik was ervan overtuigd dat ik het geluid aan het inbeelden was; mijn heimwee zorgde daarvoor. Maar de oproep spoelde een golf van nostalgie over mij heen en ik voelde me er maar vreemd onder.

Na mijn verhuizing naar Nederland ben ik vaak nostalgisch. Zelfs door dingen die vroeger mijn aandacht nooit kregen. Zoals de roep van een duif. Alhoewel ik in Nederland de roep van de duiven niet zo vaak hoor, waarom eigenlijk? Zingen zij niet door de regen? In Palestina is het een gebruikelijke roep, vooral te horen in het midden van de dag.

Nu ik op het midden van de dag Ala`zan hoor weet ik dat ik het mij niet inbeeld, het is echt. Ik neem dan een klein momentje en probeer het geluid zo goed mogelijk binnen te laten komen. Voor mij is het een kans om een moment van verbinding te voelen in plaats van het algemene gevoel van detachment wat ik altijd bij me draag.

Omdat ik niet religieus ben loop ik wel rond met de vraag: waarom word ik geraakt door de oproep van de Muezzin (de man die het gebed verkondigt)? Wat representeert het geluid van de Muezzin?

Ik ben erachter gekomen dat het eigenlijk niet gaat over de gebruikelijke betekenis van de institutionele religie. Het gaat over de symboliek van dit geluid en het ritueel wat er aan verbonden is. Heel mijn leven was Ala`zan een onderdeel van de achtergrond (het riep wel vijf keer per dag in Al Ludd/Lydda) en ik was mij er niet bewust van. Tijdens mijn huidig verblijf in Utrecht staat het opeens op de voorgrond terwijl het helemaal niet zo vaak klinkt. Zoals de kraai in Kader Abdollah’s gelijknamige boek is Ala`zan een metafysische brug tussen mijn verre vaderland en mijn huidige realiteit

Daar hoor ik het weer. Nu weet ik zeker dat niemand in mijn omgeving de Ala`zan hoort, behalve ik. Of horen jullie het ook?

 

 

2 thoughts on “Ik en Ala`zan

  1. Alle geuren en geluiden uit mijn jeugd komen zo nu en dan voorbij. Zoals de vogeltjes in een voliere hier in de buurt . Die hadden wij ook vroeger.
    Ook de geur van een kachel of de after-shave van iemand die mij aan mijn vader doet denken.
    Dan besef je hoe het was en dat het niet altijd beter was. Maar het doet je toch aan vroeger denken….
    Groetjes Margriet

    Liked by 1 person

Leave a Reply to Margriet Terpstra Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s