Nederlands Ziekenhuis versus (so-called) Israëlisch ziekenhuis

Zoals beloofd, ga ik door met het thema zorg-Nederland. Dit keer in de spotlight het Nederlandse ziekenhuis versus die van (so-called) Israël.

Mijn eerste keer in het Diakonessenhuis, vroeg ik mijzelf af, is het een ziekenhuis of gewoon een grote kliniek? Hoe kan een ziekenhuis zo rustig zijn? Waar zijn de ambulances, de zwaargewonde mensen, het bloed en vooral de stress? Alles loop zo soepel en relaxed, hoe kan dat? Deze vragen stel ik nog steeds, elk keer als ik bij het Diakonessenhuis op bezoek ben. Een mysterie!*

Zo ziet het ziekenhuis eruit dat ik gewend ben:

  • Security check bij de ingang: bij de ingang staan security medewerkers met wapens. Als Palestijnse word ik meestal extra geïnspecteerd voordat ik toestemming krijg om naar binnen te gaan.
  • Parkeren: daar gaat de stress door. Ja echt waar, ik overdrijf niet. Het ziekenhuis ligt ergens ver weg waar je alleen met een auto of een bus kan komen. Fietsen is natuurlijk ‘out of question’. Als je met de auto komt dan moet je rekening houden met het feit dat er geen vrijeparkeerplaats is. Daardoor komen heel veel ruzies tussen mensen voor (afschuwelijk). Dus heel veel van je energie is al kwijt door het vechten voor een parkeerplaats. Sigh.
  • Eerste hulp ‘ramp’ afdeling: Na het gedoe met parkeren, be prepared voor het volgende gedoe: de eerste hulp afdeling. Oh man, waar zal ik beginnen? Voor de deur staan al heel veel ambulances die net gekomen zijn met gewonde mensen. Behalve de gewonden zijn er ook familieleden en andere nieuwsgierige mensen die staan te kijken en te staren. Binnen het gebouw is het nog erger. Omdat het ziekenhuis de enige is in een groot gebied, is het altijd erg druk. Dus je weet dat je waarschijnlijk de hele dag al kwijt bent door de drukte. Daarom ga je gewoon naar andere patiënten kijken en van hun bijzonder interactie met de medewerkers “genieten” (vooral ook heel veel ruzie en spanning) totdat je aan de beurt bent.
  • Een hand geven aan de arts?! Ja, forget about it: de afdeling is erg druk en chaotisch. Daarom word je gezien als een object die behandeld moet worden. Niemand ziet jou meer als een persoon. Jij neemt een plaats die heel erg duur is, dus jij moet zo snel mogelijk geëvacueerd worden. Jij mag ook bijna geen vragen stellen aan het medisch team (door de drukte) en jouw antwoorden aan het medisch team moeten zo kort mogelijk zijn. Geen tijd voor “bullshit” a.u.b.
  • Altijd bekende gezichten: ondanks het gedoe, stress en pijn kan je altijd iemand uit de buurt tegenkomen waarmee je even kan ouwehoeren of kletsen en het nieuws van de hele gemeenschap kan horen. Dit mis ik een beetje hier.

Dus, je kan je voorstellen dat ik hier in Utrecht, het heerlijk vind om gewoon naar het ziekenhuis te fietsen (soms is het moeilijk om een parkeerplaats voor mijn fiets te vinden, maar geen klachten). Het is fijn om binnen te komen zonder gedoe en van de mooie bloemen te genieten die altijd klaar staan bij de receptie.

Binnen een paar weken ga ik voor het eerst in een Nederlands ziekenhuis bevallen. Dus ik ben heel erg benieuwd hoe ik dit ga ervaren. Spannend.

* Ik ben op een eerste hulp afdeling hier in Nederland geweest! Het was ongelofelijk rustig en leeg

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s