Vrouwelijke genitale verminking Kraamzorg en het Consultatiebureau

In de laatste twee maanden heb ik genoeg tijd gehad om over de bevalling en de kraamperiode te reflecteren. In de eerste twee weken na de bevalling was ik in een soort “floating” bestaan. Ik was ergens tussen mijn lichaam, de kraamverzorgster, de wijk verloskundige, het consultatiebureau, mijn man, mijn moeder (die virtuele aanwezig was) en de nieuwe kleine creature. Iedereen heeft een mening over opvoeding en voeding en hoe het moet. Behalve ik. Nederlands kon ik ook niet meer, opeens was ik de taal kwijt. Mijn ‘stem’ was eigenlijk ook kwijt. ‘In Nederland moet je voor jezelf opkomen’ zei de kraamverzorgster op een gegeven momenttegen mij. Toen, en alleen toen, werd ik weggehaald uit mijn “floating” bestaan. Huh, maar ik kan heel goed voor mijzelf opkomen, dit was nooit een probleem! Eigenlijk is het, het omgekeerde, ik moet leren om soms los te laten. Maar na de bevalling was het even anders. Ik was overtuigd dat iedereen het beter wist dan ik. Ik kan eindelijk gewoon orders volgen (ik denk dat het iets te maken heeft met mijn migratieachtergrond. Maar eigenlijk was dit onjuist, de verantwoordelijkheid over de baby ligt bij mij en mijn man.

Dus hoe ging het eigenlijk tijdens de kraamtijd en hoe is deze tijd in Nederland anders dan in Palestina.

  • Voorbereiding voor de bevalling: Jullie weten het al, alles moet klaar zijn voor de baby voor de 34steweek van de zwangerschap. De uitzetlijst, ah afschuwelijk was het voor mij. Ik heb genoeg stress gehad van al die gedachten over de bevalling en wat daarna zou kunnen gebeuren. Als ik het hier met mijn moeder over had bleef zij tegen mij zeggen: ‘doe maar niet, je kunt alles na de bevalling kopen. Ik heb nooit iets gekocht voor de bevalling’. Een gebruikelijk spreekwoord in onze cultuur is: ‘als het kind er is spreken wij een gebed uit voor de profeet’. Dit betekent dat wij wachten met een actie totdat het echt moet gebeuren. Dusde voorbereiding voor de bevalling is het eigenlijk een ‘bad karma’. Mijn moeder durfde deze echte reden niet tegen mij te zeggen, want zij weet dat ik dit onzin zou vinden. Maar van een van mijn vrienden heb ik gehoord dat veel mensen in ons land alles voor de geboorte kopen, maar dat de spulletjes in de winkel blijven en na de geboorte van het kind worden bezorgd. Gek he?! Uiteindelijk hebben wij de meeste spulletjes wel gekocht voor de bevalling, de kraamzorg gaf ons geen keuze.
  • Zorg na de bevalling: het idee van kraamzorg bestaat alleen in Nederland heb ik ergens gelezen. Het is inderdaad een bijzonder systeem. Voor acht dagen hebben wij heel veel hulp gekregen van de kraamverzorgster. Geweldig. Ik was heel erg verbaasd over de enorm hulp. Maar ik voelde me een beetje ongemakkelijk om het feit dat iemand anders alles voor mij deed. Maar na een paar dagen was ik verwend. Al bleef het soms moeilijk voor mij. Om iemand thuis te hebben die alles denkt te weten over de kinderzorg en hoe het moet, en wanneer ik moet douchen en eten en slapen. Op een gegeven moment had ik een ‘aha moment’ daar komt het van, die strenge structuur:de constante behoefte van de Nederlander of de westerse mens voor orde en ritme (ah, ik heb echt een hekel aan dit woord). Het voelt als een militair regime, alles moet op tijd en ook alles moet heel netjes en schoon zijn.
  • Meten en wegen: Het systeem van een wijkverloskundige vind ik heel fijn. Bij ons is het anders, de moeder moet de baby meenemen naar de motherandchild-kliniek en dit gebeurt een maand na de bevalling.Ik vind het heel handig dat in de eerste paar weken na de bevalling de verloskundige bij je thuiskomt en dat het meten en wegen van jouw kind gewoon thuis gebeurt. Iedereen van het team was superaardig en attent. Maar, ja, de obsessie met het meten en wegen van de baby vond ik wel zwaar en heel opdringerig. Mijn schoonzus schrok toen zij hoorde dat wij de tempratuur van de baby elke dag meten, waarop ze zei:‘waarom is het nodig? Dit is erg vervelend voor de baby. Doe het rustig aan. Ik heb mijn baby’s voor de eerste keer gewogen toen zij een maand oud waren’. Dus jullie begrijpen nu hoe anders het is bij ons. Een van mijn vrienden zei tegen mij: “volg de westerse manier van het verzorgen van de baby niet. Maar ik wist ook niet wat de niet-westerse manier van verzorgen was. Hoe moet het anders?! Nu, weet ik hoe het kan, door het boek van Desmond Morris over Baby’s (hoe ironisch is dat?!).
  • Vrouwelijke genitale verminkingen het consultatiebureau: wat heeft het CB met vgv te maken? Jullie weten het misschien niet, maar als je als moeder uit een bepaald land komt (ik weet eigenlijk niet precies wat is hun lijst), dan word je gevraagd naar vgv en of dit ook beoefend wordt in jouw thuisland. Ik was heel erg verbaasd toen de medewerker dit aan mij vroeg. Mijn eenvoudige antwoord ‘nee’ waswaarschijnlijk niet genoeg voor haar, zij was gewoon niet overtuigd, dus zij ging door met het stellen van andere vragen: ’gebeurt het helemaal niet in jouw cultuur?’. Ik voelde me zo ongemakkelijk door de vraag en had het gevoel alsof ik een beter antwoord aan haar moest geven. Een antwoord waardoor zij mij zou geloven. Eigenlijk was haar originele vraag: ‘gaan jullie jullie dochter verminken?’. Zucht. Weer word ik op een bepaalde manier bekeken door mijn culturele achtergrond, terwijl ik (en mijn cultuur) niets te maken hebben met deze gewoonte. Voor haar is het gewoon een vragenlijst die ingevuld moet worden, voor mij is het mijn identiteit en hoe ik gezien word als een migrant.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s