One couple, twee kinderen en vier talen! Kan dat?

Opvoeding met meer dan een taal is een thema dat mij heel erg interesseert in de opvoeding. Speciale dank voor Kristel Letschert voor het schrijven van deze post en voor het delen van haar ervaring.

Alom verbazing en verwondering elke keer als ik mensen vertel dat mijn kinderen, nu 5 en 3 jaar, opgroeien met vier talen. “Wat knap. Is dat niet verwarrend voor ze? Dan zijn ze zeker wel laat met praten?” Nou, het valt wel mee, het gaat eigenlijk heel natuurlijk.

Mijn man is Palestijn, mijn kinderen groeien op in een Arabisch sprekende omgeving. We wonen bij mijn schoonfamilie in Oost Jeruzalem. Mijn man en zijn familie spreken altijd Arabisch met de kinderen. Evenals onze Palestijnse vrienden en kennissen.

Met mijn man spreek ik nog altijd overwegend Engels, al is mijn Arabisch inmiddels best goed. Ik versta in ieder geval alles wat hij tegen de kinderen zegt en ik versta de kinderen als ze met andere mensen praten. Andersom is er nog wel eens verwarring als Tariq de kinderen iets verbiedt, terwijl ik net in het Nederlands heb gezegd dat iets wel mag, maar dat heeft hij dan niet begrepen.

Aan de keukentafel praten we eigenlijk de drie talen door elkaar. En we vertalen voor elkaar als het moet, het gaat gewoon vanzelf.

We runnen een Cafe in Bethlehem waar veel buitenlandse bezoekers komen en waar veel Engels wordt gesproken. De kinderen pikken het Engels eigenlijk als vanzelf op. Ze kijken ook wel eens filmpjes op Netflix in het Engels. De oudste heeft me al een aantal keren verbaasd met hoeveel ze begrijpt van onze gesprekken, maar ook met hoe goed ze zich kan uitdrukken in het Engels. Als ze zich op haar gemak voelt met iemand die geen andere gemeenschappelijke taal heeft dan Engels, schakelt ze heel makkelijk om. Ze koppelt de taal aan de persoon. En ook wel aan de situatie. Want als ze met haar broertje speelt, doet ze dat meestal in het Nederlands, behalve als ze schooltje spelen. Dan klinkt ze ineens net als haar Palestijnse jufrouw, en praat ze Arabisch.

Ze gaat naar een Duits Lutherse school waar ze vanaf de kleuterklas les hebben in het Arabisch maar ook al direct beginnen met Duits en Engels. Volgend jaar start ze in de eerste klas met het Duitse curriculum dat uiteindelijk zal eindigen met het Duitse ‘Abitur’ eindexamen. Op hetzelfde niveau als Duitse leerlingen in Duitsland. Ze heeft nu een jaar Duitse les gehad en kan het ABC in het Duits, ze telt tot tien in het Duits en zingt liedjes in het Duits.

Ik spreek zelf altijd Nederlands met de kinderen. Ik lees hen voor uit Nederlandse boeken, laat hen naar Nederlandse DVD’s kijken en we gaan elk jaar voor langere tijd naar Nederland op vakantie. Nederlands is hun moedertaal, ondanks het feit dat ze in een omgeving met zoveel andere talen opgroeien. Het is de taal die zij het beste beheersen en waarin ze de grootste woordenschat hebben.

Ik ben me ervan bewust dat als we in Nederland zouden wonen, de kans groot zou zijn dat hun Arabisch zich niet zo goed zou ontwikkelen. Ik denk dat vaders over het algemeen gewoon minder met hun kinderen praten, dingen uitleggen en discussiëren.

Via de taal leer je ook heel erg veel over de cultuur. In de taal zitten allerlei nuances en verwijzingen naar tradities en gebruiken. Als je de lokale gezegdes en uitdrukkingen kent, kom je zoveel dichter bij de essentie en historie van een groep mensen. Mijn kinderen leren niet alleen om te praten in verschillende talen, maar ook hoe zij zich flexibel kunnen bewegen tussen de verschillende normen en waarden, de gewoontes en gebruiken. Hier in Palestina gaat het zus en straks op vakantie in Nederland gaat het zo. We passen ons aan. En mijn kinderen hebben geen waarde oordeel over waar het beter is. Ze hebben wat sommige dingen betreft wel voorkeuren. Maar net zoals alle talen voor hen als vanzelfsprekend zijn, zo zijn de culturele verschillen dat ook.

Door hun uiterlijk roepen mijn kinderen voortdurend verwarring en verbazing op. Want met hun blonde haren en lichte huidskleur verwacht niemand dat zij vloeiend Arabisch spreken. Niet in Nederland, maar ook niet hier in Palestina. Ik moet soms meerdere malen mensen eraan herinneren dat mijn kinderen toch echt veel beter Arabisch begrijpen dan Engels. En in Nederland hadden we vorig jaar al een aantal zeer verbaasde en enthousiaste reacties van Arabisch sprekenden toen mijn dochter met hen in het Arabisch converseerde.

Ik hoop dat mijn kinderen met al hun talenkennis in de toekomst bruggen zullen bouwen. Bruggen van begrip, acceptatie en gelijkwaardigheid.

Kristel is HBO opgeleid als gids en geschiedenisdocent. Ze vertrok in 2006 voor het eerst naar Palestina als vrijwilligster, kreeg vervolgens een betaalde functie als coördinator van de Olijfbomencampagne van een aantal Nederlandse hulporganisaties. In 2013 trouwde ze met haar Palestijnse partner en inmiddels runnen ze een Cafe en een bar in Bethlehem. Ze hebben twee kinderen, Louisa en Hadi.

One thought on “One couple, twee kinderen en vier talen! Kan dat?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s